ผู้มีส่วนได้เสีย กับ การสื่อสาร

นี่คือเนื้อหาการแปลตามที่คุณต้องการ โดยยึดหลักความแม่นยำ ครบถ้วน และใช้ภาษาที่เข้าใจง่ายในบริบทของสถานประกอบการครับ

การสื่อสารกับผู้มีส่วนได้เสีย ต้องสื่ออะไร ต้องถึงใครบ้าง ในเรื่องนี้ อาจคิดออกหากมองให้เห็นความเสี่ยงของการไม่สื่อสารหรือสื่อสารไม่ดี

ตัวอย่างความเสี่ยงโดยตรงและโดยอ้อมที่เกี่ยวข้องกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกลุ่มต่างๆ

ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (Stakeholder)	ความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้น (Potential Risks)
เจ้าของ / ผู้ลงทุน	การถูกผู้ถือหุ้นฟ้องร้องเกี่ยวกับผลการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อม, การถูกร้องขอให้เปิดเผยข้อมูลและประเด็นความเสี่ยงด้านสิ่งแวดล้อม, กฎระเบียบของ ก.ล.ต. (SEC) หรือผู้จัดการกองทุนที่กำหนดให้ต้องมีการเปิดเผยข้อมูลคาร์บอนหรือข้อมูลด้านนิเวศวิทยาอื่นๆ
คณะกรรมการ	ทิศทางนโยบายที่ไม่คาดคิดซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
ฝ่ายจัดการ	ความไม่สามารถในการบูรณาการกลยุทธ์และแผนงานด้านสีเขียวเข้ากับการบริหารงานได้
พนักงาน	ขาดการสนับสนุนแผนงานหากพนักงานไม่ได้มีส่วนร่วมหรือไม่ได้รับข้อมูล, การขาดแคลนแรงงานที่มีทักษะด้านสิ่งแวดล้อม, ความต้องการของคนรุ่นใหม่ที่อยากทำงานกับองค์กรที่มีหลักการและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม, ความยากลำบากในการสรรหา รักษา และกำหนดค่าตอบแทนบุคลากร, รวมถึงความกังวลของคนงานต่อการสัมผัสสารพิษและค่าใช้จ่ายด้านสาธารณสุข
ลูกค้า (ผู้ค้าส่ง, ผู้ค้าปลีก, ผู้ใช้งานปลายทาง)	ข้อกำหนดในการจัดซื้อจัดจ้างที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม, การเรียกร้องผลการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อม เช่น โครงการรับคืนซากผลิตภัณฑ์, ข้อกำหนดในการรายงานผลการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อม เช่น การแจ้งรายละเอียดผลิตภัณฑ์, ฉลากเตือนต่างๆ, และฉลากสิ่งแวดล้อม (Eco-labels)
ซัพพลายเออร์ / ผู้จำหน่าย	ต้นทุนพลังงาน น้ำ และวัตถุดิบที่เพิ่มสูงขึ้น, ความไม่สามารถหรือความไม่เต็มใจที่จะร่วมมือในการยกระดับผลการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อม
ธนาคาร, บริษัทประกันภัย	ความไม่เต็มใจที่จะให้การสนับสนุนโครงการด้านสิ่งแวดล้อม
สมาคมอุตสาหกรรม	แนวทางปฏิบัติสำหรับผลิตภัณฑ์, แคมเปญเพื่อยกระดับผลการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อมของอุตสาหกรรม (ที่องค์กรอาจยังไม่พร้อมรับมือ)
คู่แข่ง	ความเป็นเลิศด้านการดำเนินงานของคู่แข่ง, ผลการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อมที่แย่ขององค์กรอาจทำให้ภาพลักษณ์ของอุตสาหกรรมโดยรวมลดลง
สื่อมวลชน	การตีข่าวในเชิงลบเกี่ยวกับผลการดำเนินงานที่แย่หรือไม่ทราบแน่ชัด, การเปรียบเทียบผลการดำเนินงานกับผู้อื่น (ไม่ว่าจะสมเหตุสมผลหรือไม่ก็ตาม)
องค์กรด้านสิ่งแวดล้อม	การเรียกร้องข้อมูลผลการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อม, การตีข่าวในเชิงลบเกี่ยวกับผลการดำเนินงานที่แย่หรือไม่ทราบแน่ชัด
หน่วยงานรัฐบาล	การห้ามใช้วัสดุบางประเภท หรือการยกเลิกการใช้วัสดุบางอย่าง, กฎระเบียบที่กำหนดเกณฑ์ผลการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อม, ข้อกำหนดที่เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับการรายงานด้านสิ่งแวดล้อมและการขออนุญาตต่างๆ, การจัดเก็บภาษี เช่น ภาษีคาร์บอน หรือการริเริ่มโครงการที่เกี่ยวกับภาวะโลกร้อน
สถาบันการศึกษา	ความไม่สามารถในการผลิตแรงงานที่มีทักษะด้านสิ่งแวดล้อมได้เพียงพอต่อความต้องการ
ชุมชนท้องถิ่น	การเรียกร้องข้อมูลผลการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อม, ความกังวลเกี่ยวกับผลประกอบการทางเศรษฐกิจขององค์กร
ครอบครัวและเพื่อนพนักงาน	แรงกดดันให้พนักงานต้องทำงานให้กับองค์กรที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม, ความกังวลเกี่ยวกับการอนุญาตให้ประกอบกิจการ (License to operate) ขององค์กร
สาธารณชนทั่วไป	การตีข่าวในเชิงลบเกี่ยวกับผลการดำเนินงานที่แย่หรือไม่ทราบแน่ชัด (ไม่ว่าจะเป็นข้อเท็จจริงหรือไม่ก็ตาม), การรวมตัวกันเพื่อคว่ำบาตรสินค้าหรือองค์กร

การสื่อสารแค่ไหนดี แค่ไหนพอ อาจจะนึกออกได้ว่า การสื่อสารจะก่อให้เกิดประโยชน์ต่อองค์กรอย่างไร

ตัวอย่างผลลัพธ์ที่เป็นประโยชน์จากการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (Stakeholder)

ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (Stakeholder)	ผลลัพธ์จากการสื่อสาร
ภายใน
เจ้าของ / ผู้ลงทุน	เข้าใจถึงผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจจากโครงการสีเขียว, สนับสนุนเป้าหมาย กลยุทธ์ และแผนงานด้านสิ่งแวดล้อม
คณะกรรมการ	เข้าใจถึงผลประโยชน์ที่ได้รับ, อนุมัตินโยบายที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม, ยอมรับกลยุทธ์, อนุมัติทรัพยากร, และรับทราบผลการดำเนินงาน
ฝ่ายจัดการ	เข้าใจถึงผลประโยชน์ที่ได้รับ, มีส่วนร่วมอย่างกระตือรือร้นและมีความเป็นผู้นำ, บูรณาการแนวคิดด้านสิ่งแวดล้อมเข้ากับแผนกลยุทธ์, มีแผนปฏิบัติการ, ติดตามผลการดำเนินงาน และให้การยอมรับผู้ที่มีส่วนร่วม
พนักงาน	เข้าใจถึงผลประโยชน์ที่ได้รับ, มีส่วนร่วมอย่างกระตือรือร้นและมีความเป็นผู้นำ, สร้างนวัตกรรมด้านผลิตภัณฑ์/กระบวนการ, และได้รับการยอมรับในผลงาน
ภายนอก
ลูกค้า (ผู้ค้าส่ง, ผู้ค้าปลีก, ผู้ใช้งานปลายทาง)	เป็นคู่ค้าที่มีส่วนร่วม, สร้างนวัตกรรมด้านผลิตภัณฑ์/กระบวนการ, และเสริมสร้างภาพลักษณ์และแบรนด์ให้ดียิ่งขึ้น
ซัพพลายเออร์ / ผู้จำหน่าย	เข้าใจถึงผลประโยชน์ร่วมกัน, สร้างนวัตกรรมด้านผลิตภัณฑ์/กระบวนการ, และเป็นผู้ร่วมมือด้านการจัดซื้อจัดจ้าง
ธนาคาร, บริษัทประกันภัย	เข้าใจถึงผลประโยชน์ทางการเงินทั้งทางตรงและทางอ้อม รวมถึงการจัดการความเสี่ยง, และให้สิทธิพิเศษทางการเงิน
สมาคมอุตสาหกรรม	มีประสิทธิผลในฐานะผู้นำทางความคิด, และยกระดับชื่อเสียงของอุตสาหกรรม
คู่แข่ง	ระบุประเด็นที่สนใจร่วมกัน, และมีโปรแกรมความร่วมมือเพื่อการปรับปรุงอุตสาหกรรม
สื่อมวลชน	เป็นแหล่งข้อมูลหลักที่ได้รับความไว้วางใจในอุตสาหกรรม, และเสริมสร้างภาพลักษณ์เชิงบวก
องค์กรด้านสิ่งแวดล้อม	พัฒนาโปรแกรมการดำเนินงาน, สร้างนวัตกรรมด้านผลิตภัณฑ์/กระบวนการ, และได้รับการยอมรับสำหรับแนวปฏิบัติที่เป็นเลิศ
หน่วยงานรัฐบาล	พัฒนาโปรแกรมการดำเนินงาน, และมีอิทธิพลในการปรับปรุงกฎระเบียบต่างๆ
สถาบันการศึกษา	เป็นพันธมิตรด้านการศึกษา, และพัฒนาทักษะแรงงานให้สอดคล้องกับแนวคิดเชิงนิเวศและทักษะแห่งศตวรรษที่ 21
ชุมชนท้องถิ่น	มีความคุ้นเคยกับโปรแกรมสีเขียวและผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น, มีความสัมพันธ์อันดีในการร่วมมือกันแก้ไขประเด็นที่สนใจร่วมกัน, และได้รับการยอมรับในฐานะผู้นำชุมชน
ครอบครัวและเพื่อนพนักงาน	ได้รับการยอมรับในฐานะนายจ้างที่น่าทำงานด้วย, และให้การสนับสนุนโปรแกรมสีเขียวส่วนบุคคลของพนักงาน
สาธารณชนทั่วไป	รับทราบช่องทางการสื่อสาร, และสามารถเข้าถึงข้อมูลต่างๆ ได้อย่างสะดวก

การระบุ การประเมิน และการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (Stakeholder Identification, Assessment, and Engagement)

ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (Stakeholders) คือองค์กรและบุคคลที่มีความสนใจในธุรกิจของคุณ ตัวอย่างของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่มีแนวโน้มจะสนใจในโปรแกรมการดำเนินงานที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม (Greening Program)

ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียอาจอยู่ในสถานะที่สามารถเรียกร้องความรับผิดชอบจากองค์กรในประเด็นด้านนิเวศ การเงิน และผลกระทบอื่นๆ พวกเขาสามารถเป็นผู้สนับสนุนหลักให้กับองค์กร เป็นตัวชะลอความก้าวหน้าขององค์กร หรือเลือกที่จะไม่เข้ามาเกี่ยวข้องเลยก็ได้

การสร้างการมีส่วนร่วมกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียนั้น ไม่ได้หมายความเพียงแค่การนัดหมายเพื่อพูดคุยหรือการส่งรายงานให้ทราบเท่านั้น แต่การสร้างการมีส่วนร่วมอย่างมีประสิทธิภาพต้องเริ่มต้นตั้งแต่ในขั้นตอนการวางแผน โดยการตั้งคำถามว่า “องค์กรของเราจะสามารถทำให้ดีกว่านี้ได้หรือไม่…”

การวางแผนเพื่อให้เกิดการมีส่วนร่วมนั้น จะต้องอาศัยขั้นตอนดังต่อไปนี้:

• การประเมินความสำคัญของกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่สำคัญ (รวมถึงการพิจารณาองค์กรและบุคคลรายบุคคลภายในกลุ่มที่ระบุไว้ด้วย)
• การกำหนดโอกาสในการสร้างการมีส่วนร่วม
• การวางตารางเวลาในการสื่อสาร เพื่อให้สอดคล้องกับขั้นตอนต่างๆ ของการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อมภายในองค์กร (โปรดดูรายละเอียดในบทที่ 30)

ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกคนล้วนมีศักยภาพที่จะส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานขององค์กรได้ทั้งสิ้น แม้จะเป็นเรื่องที่น่าทำหากเราสามารถมีปฏิสัมพันธ์กับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกคนได้ครบถ้วน แต่การสื่อสารเชิงลึกกับทุกคนนั้นอาจต้องใช้ทรัพยากรมหาศาลซึ่งในความเป็นจริงเราอาจไม่มีเพียงพอ ด้วยเหตุนี้ องค์กรจึงจำเป็นต้องมุ่งเน้นความพยายามในการสร้างการมีส่วนร่วมไปที่กลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่มีประเด็น ความคิดเห็น และผลกระทบต่อธุรกิจในระดับที่สูงที่สุดก่อน โดยการประเมินความสำคัญที่ชัดเจนและตรงไปตรงมานั้น สามารถพิจารณาได้จาก 2 ปัจจัยหลัก ดังนี้:

1. ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียรายนั้นมีศักยภาพที่จะช่วยยกระดับหรือสร้างคุณค่าให้กับงานด้านสิ่งแวดล้อมขององค์กรได้มากน้อยเพียงใด?
2. ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียรายนั้นมีศักยภาพที่จะสร้างความเสียหายหรือส่งผลกระทบเชิงลบต่อการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อมขององค์กรได้มากน้อยเพียงใด?

นี่คือการแปลเนื้อหาโดยยึดตามหลักมาตรฐานการจัดการและภาษาที่เหมาะสมกับการใช้งานจริงในสถานประกอบการ โดยคงโครงสร้างเนื้อหาไว้อย่างครบถ้วนครับ

กรอบการวางแผนการสร้างการมีส่วนร่วมกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (Framework for Planning Stakeholder Engagement)

เพื่อให้การดำเนินงานเป็นไปอย่างเป็นระบบ ตารางนี้จะช่วยให้คุณเห็นภาพรวมของการวางแผนและการมีส่วนร่วมของแต่ละกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียครับ

คำแนะนำเพิ่มเติมสำหรับการนำไปใช้:

เพื่อให้เอกสารชุดนี้สมบูรณ์ ในช่องว่างของตารางด้านล่าง (ตั้งแต่กลุ่มลูกค้าลงไปจนถึงสาธารณชนทั่วไป) คุณสามารถระบุระดับความสำคัญ (H/L) ให้สอดคล้องกับบริบทขององค์กรของคุณ เพื่อใช้เป็นแนวทางในการกำหนดลำดับความสำคัญของทรัพยากรที่จะใช้ในการสื่อสารครับ